شیمیست های92 چمران

داستان کوتاه فوق العاده زیبای دروغ های مادر داستان من از زمان تولّدم شروع می‎شود. تنها فرزند خانواده بودم؛ سخت فقیر بودیم و تهی‎دست و هیچ گاه غذا به اندازهء کافی نداشتیم. روزی قدری برنج به دست آوردیم تا رفع گرسنگی کنیم. مادرم سهم خودش را هم به من داد، یعنی از بشقاب خودش به درون بشقاب من ریخت و گفت،: ” فرزندم برنج بخور، من گرسنه نیستم.” و این اوّلین دروغی بود که به من گفت. ...

    گر چه با يادش، همه شب، تا سحر گاهان نيلي فام،     بيدارم؛     گاهگاهي نيز،     وقتي چشم بر هم مي گذارم،     خواب هاي روشني دارم،   عين هشياري !  ...

  کاش می دیدم چیست آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست آه وقتی که تو لبخند نگاهت را                                    می تابانی بال مژگان بلندت را                        می خوابانی.......